​​​Fréderique Vanvlasselaer (BE) begon als autodidact keramiek te maken waarbij ze ongeremd kon experimenteren, vaak met verrassende resultaten. Pas later schreef ze zich in aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Gent om er de basisprincipes en -technieken onder de knie te krijgen. Die kennis hielp haar om de grenzen van het mogelijke verder af te tasten en haar eigen vormentaal te verfijnen. Fréderique Vanvlasselaer werkt met gietporselein, een zuiver, aards product dat bakken op hoge temperaturen toelaat, waardoor er een dun, sterk en lichtdoorlatend object ontstaat. Een bijzondere eigenschap van porselein is de opmerkelijke krimp die evenredig toeneemt met de grootte van het object.  Dit komt overeen met een percentage tussen 17 en 20 procent vanaf de vormingsface tot het eindresultaat. Dit is een van de redenen waarom porselein meestal wordt gereserveerd voor kleinere stukken en wordt beschouwd als de moeilijkste kleisoort om mee te werken. In een tweede fase onderzoekt Vanvlasselaer hoe ze texturen op het oppervlak kan aanbrengen, spelend met het licht.  De ogenschijnlijke tegenstellingen van licht en schaduw, vorm en vervorming dagen Fréderique Vanvlasselaer uit de kunst van de imperfectie na te streven. Een levensfilosofie die sterk aanwezig is in al haar creaties.  Het uitgangspunt van dit proces bevindt zich in een wereld vol tegenstellingen die tegen elkaar worden uitgedaagd tot ze perfect in evenwicht zijn. Of zoals ze zelf zegt, door de imperfectie te omarmen ontstaat de perfectie.